Rastlantısal Kesişimler Üzerine Bir Nota: Kamerayla Sabrın Anatomisi

Kadrajın Ötesinde Bir Bakış

Bu serinin önceki yazılarında, rastlantıyı bir problematikten ziyade, içinde varoluşun nefes aldığı bir ritim olarak incelemiştim. Mühendislik disiplinleri bazen bu tür düzensizliği çözmeye çalışır; bir algoritma ya da matematiksel bir model bulur. Fakat ben, bu kareleri alırken, o düzeni değil, yalnızca onun üzerindeki nazikçe dans eden gölgeleri kaydetmek istiyorum. Benim için rastgelelik, bir hesaplama değil; zamana karşı sabırlı bir bekleyiştir.

Bu kez, size bu 'rastgele' görünen anları yakalamanın benim kişisel yolculuğumu anlatmak istiyorum. Bu, bir teknik kılavuz değil elbette; daha çok, ruh halimin ve gözümün o anki filtrelemesini sizinle paylaşmak demek. Bir tür meditasyon eyleminin adım adım kaydı bu olabilir diyelim.

Sessizliğin Ritmini Yakalamak: Bir Süreç

Fotoğraf makinemdeki o eski, ağır kasalarla birlikte gelen bu süreç, aceleye gelmez. Sanki doğanın kendi yavaşlamasına uyum sağlamak zorundayım gibidir bu. Bu sabır, mekanik bir işlemden çok, hüznün dinginliğine ulaşma çabasıdır.

1. Mekânı Dinlemek (Olmanın Durumu): İlk adım, hedefi belirlemek değil; çevrenin nefes alış verişini dinlemektir. İstanbul'un o tanıdık, sürekli hareket eden telaşı yerine, köşelerde donakalmış olanı bulmak gerekir. Bir avlunun göze çarpmayan bir duvarında oluşan yosun lekesi, ya da öğleden sonra Güneş’in çatının arasından süzülüp binanın içindeki toz zerreciklerini dans ettirdiği bir an... Bunlar, büyük olayların değil, geçişlerin izleridir. Her şeyin bir sebebi olduğu yanılgısından vazgeçmek gerekir; bazen sebep, sadece oraya olmaktır.

2. Işığın Diyaloğu (Enstrümanı Ayarlamak): Analog baskıya geçtiğimizde, ışığın bile bir karakteri vardır. O anki hava durumu, gölgenin uzunluğu, rengin doygunluğu...Bunlar benim paletimdeki pigmentlerdir. Eğer ışık sert ve keskinse, aceleci bir kare yakalamaya çalışırım; o gerilimi kaydetmek isterim. Eğer hava pusluysa, melankoli ağır basar ve buğulu bir derinlik ararım. Bu, tamamen benim duygusal durumumun o günkü dışavurumudur.

3. Tetikleyiciyi Beklemek (Bekleyişin Sanatı): İşte burası en zor kısım. O mükemmel uyumun gerçekleşmesini beklemek. Bu, bir mekanik parçanın yerine oturmasını bekleyen ustanın özenine benzer; sabır, burada aktif bir eylemdir. Rastlantısal olan şey, bu üçlünün o kusursuz, ancak geçici kavuşmasıdır. Bir trenin raydan çıkıp, beklenmedik bir ritimle karşılaşması gibi düşünebilirsiniz.

Bu an geldiğinde, deklanşöre basmak bir karar vermek değil, gerçekleşeni teslimiyette kabul etmektir. O kareye basarak, o anlık kaosu kâğıda sabitlemiş olurum. O kare, ne geçmişin bir yansımasıdır ne de şimdinin kaydı; her ikisinin de aynı anda nefes aldığı o ince, gelgitlerle dolu bir arayıştır.

Ve böylece, her kare benim için yeni bir başlangıç ve bitiş hattıdır. Bir sonraki sessiz melodiyi bekliyorum.