Bir Pencereden Süzülen Zamanın İzleri

Kadrajın ötesinde bir bakışla bu sayfaya yazıyorum. Burası benim küçük melankoli odam; ışığın gölgelerle dans ettiği, acele etmenin ruhu susturduğu yer. Mimarlık öğrencisi olmaya karar vermeden önce, beni asıl çağıran bu karelerdi. Oysa şimdi, balmumu gibi ağırlaşan kış günlerinde, her şeyin bir ritmi var diye düşünüyorum. Ve bu ritimler, en sıradan görünen o anlarda kendini gösteriyor.

Yaşamın kendisi değil mi bazen, en mükemmel kompozisyon? Bir bina çatısının karla kaplandığı bir sabahı düşündüğümde, o sadece bir kütle değil; aynı zamanda sabrın nihai ifadesi gibi geliyor bana. Her katmanın, her çatlağın ardında bir öykü yatıyor. Benim için bu öyküler, o kalın film rulolarında, kimyasalın nazikçe vücut bulduğu karanlık odada ortaya çıkan o benzersiz tonlarda yaşıyor.

Sessizliğin Mimari Dili

İstanbul’un bu ritmik nefesi... Bazen o uğultu, bazen de ara sokakların yıkayıp bıraktığı derin bir dinginlik. İşte bu ikilik, benim en sevdiğim sahne. Öğleden sonra çöken o ağır ışıkta, eski bir ahşap pencere pervazına vuran son güneş ışığı; işte bütün mevsimlerin, geçmişin ve şimdinin kesiştiği an. Hiçbir şey yapmıyorsun, sadece var oluyorsun ve bu varoluşun kendisi bir performans.

Bu günlük detaylar, benim için en büyük keşifler bunlar. Bir apartmanın avlusunda biriken yağmur damlalarının ritmik düşüşü, sanki o şehrin tüm kaygılarını dinleyen bir davul gibi. Ya da geçtiğimiz günlerde yakaladığım, aceleyle kapıyı aralık bırakılmış bir atölyenin içindeki toz zerreciklerinin hareketi. Onlar, zamanda donmuş anıtlar gibiydi. Onlara odaklanınca, büyük yapılar kurma telaşım bile gereksiz geliyor bazen. Önemli olan, parçaların arasındaki o ince çizgiyi görebilmek.

Bekleyişin Estetiği

Bizler, bu fotoğrafik sabrı bir yaşam biçimi gibi sürdürüyoruz sanki. Her şeyin zamanında olması gerektiğini biliyor gibiyiz ama aynı zamanda, bazı şeylerin aceleyle bozulabileceğini de. Oysa o bekleyişin içinde bir güzellik saklı değil mi?

Bu arada, bazen de en büyük kararların, hiç beklenmedik bir öğle uykusundan uyandığımızda verdiğimiz basit kararlar olduğunu düşünüyorum. Filtreler, negatifler veya mimari ölçekler olmasın bunlar; tamamen duygusal bir filtre. İşte bu yüzden, hayatı böyle küçük karelerle kaydetmek istiyorum: Bir fincan çayın buharının yükselişi, bir esnafın tezgahını kapatırken duyduğu o ağır ses... Bunlar bütün büyük anlatılara bedel.

Ve ben, bu anların en doğru ışığını bulana dek kaydını tutmaya devam edeceğim. Belki de o kare, bizim en iyi taslağımızdır.